Czy sam fakt bezpodstawnego wezwania policji uzasadnia ukaranie za wykroczenie?

Adwokat wskazuje, że zgodnie z art.  66 Kodeksu wykroczeń:

§  1. Kto, chcąc wywołać niepotrzebną czynność, fałszywą informacją lub w inny sposób wprowadza w błąd instytucję użyteczności publicznej albo organ ochrony bezpieczeństwa, porządku publicznego lub zdrowia, podlega karze aresztu, ograniczenia wolności albo grzywny do 1500 zł.

§  2. Jeżeli wykroczenie spowodowało niepotrzebną czynność, można orzec nawiązkę do wysokości 1000 złotych.

Odpowiedzialność za wykroczenie z art. 66 § 1 Kodeksu wykroczeń zachodzi w stosunku do tego, kto chcąc wywołaćniepotrzebną czynność, wprowadza w błąd instytucję użyteczności publicznej lub inny organ ochrony bezpieczeństwa, porządku publicznego lub zdrowia. Wykroczenie to można popełnić tylko umyślnie, bowiem wymagane jest tutaj stwierdzenie chęci wywołania niepotrzebnej czynności. Wprowadzenie w błąd jest akcją celową, a więc odpowiedzialność jest ograniczona do działań cum dolo directo.

Sprawca kieruje się złą wolą, chcąc wywołać niepotrzebną czynność. Tylko zamiar bezpośredni uzasadnia skuteczną kwalifikację z tego przepisu. Ponadto jest to tzw. wykroczenie kierunkowe, czyli zamiar bezpośredni przybiera szczególny charakter, tzn. jest to zamiar bezpośredni zabarwiony celem działania sprawcy.

Tymczasem często zapadają wyroki nakazowe w takich sprawach, gdzie analiza treści wyroku nakazowego wskazuje, iż Sąd nie ustalał w ogóle, że zachowanie obwinionej czy obwinionego wyczerpało wszystkie znamiona przypisanego wykroczenia z art. 66 § 1 Kodeksu wykroczeń.

Dość często z treści przypisanego obwinionemu lub obwinionej czynu nie wynika, by sąd uznał, że wzywając patrol Policji na interwencję w dniu ………………. r. obwiniona / obwiniony wprowadził w błąd policjantów fałszywym alarmem, informacją lub innym sposobem.

W istocie za wystarczającą przesłankę uznania, iż czyn obwinionej wyczerpuje znamiona wykroczenia z art. 66 §1 Kodeksu wykroczeń, Sąd uznaje (błędnie) sam fakt bezpodstawnego wezwania przez daną osobę patrolu Policji na interwencję.

Ponadto warto wiedzieć, że przepis art. 82 § 2 pkt 1 Kodeksu postępowania w sprawach o wykroczenie jednoznacznie wskazuje, że wyrok skazujący za wykroczenie winien zawierać dokładne określenie przypisanego obwinionemu czynu.

Oczywiste jest zatem, że dokładne określenie przypisanego obwinionemu wykroczenia powinno zawierać niezbędny z punktu widzenia ustawowych znamion danego wykroczenia opis czynu, czyli wszystkie jego składowe a nie tylko jedną.

Oczywiste jest zatem, że skoro obwinionej lub obwinionemu nie przypisano, aby swoim zachowaniem wprowadził w błądpatrol Policji, to zachowanie w postaci wezwania policji nie wyczerpywało znamion wykroczenia z art. 66 § 1 Kodeksu wykroczeń.

Podsumowując stwierdzić należy, że sam fakt bezpodstawnego wezwania policji na interwencję nie uzasadnia ukarania za wykroczenie z art. 66 §1 Kodeksu wykroczeń.