Dostosowanie wymagań edukacyjnych dla ucznia z Autyzmem – wzór

Czym jest dostosowanie wymagań edukacyjnych dla ucznia z autyzmem?

Dostosowanie wymagań edukacyjnych ma na celu wyrównanie szans uczniów, którzy ze względu na swoje problemy rozwojowe nie są w stanie poradzić sobie z podstawą programową tak samo, jak inni uczniowie.

Praktyczne dostosowanie wymagań edukacyjnych sprowadza się do stosowania przez nauczyciela wskazówek dotyczących metod i form pracy z uczniem. Zasadniczo, dostosowania obejmują:

• warunki procesu nauczania,
• warunki sprawdzania poziomu wiedzy i umiejętności,
• organizację nauczania.

Wymagania edukacyjne dostosowuje się dla uczniów, którzy posiadają orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego lub opinię z poradni psychologiczno-pedagogicznej, a także dla uczniów, którzy nie posiadają takiej opinii/orzeczenia, ale są objęci pomocą psychologiczno-pedagogiczną w szkole.

Na czym polega dostosowanie wymagań edukacyjnych dla ucznia z autyzmem?

Jak zostało wspomniane, przykładowe dostosowanie wymagań edukacyjnych dla ucznia z autyzmem ma dotyczyć form i metod pracy z dzieckiem, nie zaś treści nauczania. Dostosowanie wymagań nie powinno prowadzić do obniżenia wymagań poniżej podstawy programowej, gdyż w przeciwnym razie uczeń może nie poradzić sobie na kolejnym etapie edukacyjnym.

Dostosowania opracowuje się indywidualnie, w oparciu o zalecenia poradni psychologiczno-pedagogicznej. W pierwszej kolejności należy poznać więc symptomy zaburzeń rozwojowych u dziecka z autyzmem, które dotyczą obszaru:

• komunikacji,
• interakcji społecznych,
• stereotypowych wzorców zachowań, aktywności, zainteresowań.

Do opracowania dokumentu można użyć także wzoru dostosowania wymagań edukacyjnych dla ucznia z autyzmem, który przygotowaliśmy. 

Przykładowe dostosowania wymagań edukacyjnych dla ucznia z autyzmem

Przykład dostosowania wymagań edukacyjnych dla ucznia z autyzmem może polegać na wdrożeniu przez nauczycieli następujących działań:

• zminimalizowanie/wyeliminowanie elementów rozpraszających,
• posadzenie dziecka blisko nauczyciela,
• zachowanie stałości działań edukacyjnych,
• opracowanie planu zajęć i zapoznanie z nim dziecka (każdego dnia),
• wyraźne zaznaczanie końca aktywności,
• kierowanie do dziecka poleceń indywidualnych,
• używanie prostego języka,
• wyjaśnianie przenośni, żartów, metafor,
• stosowanie gestów,
• uzupełnianie treści lekcji abstrakcyjnych za pomocą zdjęć, rysunków, filmów,
• wydłużanie czasu na wykonanie konkretnej czynności,
• sprawdzanie zrozumienia czytanego tekstu poprzez zadawanie dodatkowych pytań,
• dostosowanie pomocy dydaktycznych do zainteresowań ucznia,
• unikanie aktywności ruchowej związanej z rywalizacją,
• umożliwienie dziecku pobytu w spokojnym miejscu w sytuacji wzburzenia, itd.