Od wyroku sądu I instancji przysługuje apelacja. Apelację wnosi się w terminie 14 dni i biegnie on dla każdego uprawnionego od daty doręczenia mu wyroku z uzasadnieniem. Czynności procesowe dokonane po upływie terminu są bezskuteczne.

Wniesienie apelacji powinno być poprzedzone złożeniem, w terminie 7 dni od daty ogłoszenia wyroku, wniosku o sporządzenie na piśmie i doręczenie uzasadnienia wyroku. Wniosek taki należy złożyć bez względu na to, czy się było obecnym na ogłoszeniu orzeczenia czy też nie. Sąd sam z siebie niczego w tym zakresie nie przyśle.

Apelację wnosi się do sądu okręgowego bądź sądu apelacyjnego za pośrednictwem sądu, który wydał wyrok w I instancji. Sąd okręgowy rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń i zarządzeń wydanych w I instancji w sądzie rejonowym oraz inne sprawy przekazane mu przez ustawę. Sąd apelacyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń i zarządzeń wydanych w I instancji w sądzie okręgowym oraz inne sprawy przekazane mu przez ustawę.

Apelacja od wyroku sądu okręgowego, która nie pochodzi od prokuratora lub pełnomocnika będącego radcą prawnym, powinna być sporządzona i podpisana przez adwokata.

Orzeczenie można zaskarżyć w całości lub w części. Można także zaskarżyć samo uzasadnienie orzeczenia.

Jeśli skarżymy w części np. co do kary lub środka karnego. Jeśli skarżymy w części to nie przeciwko winie! Skarżenie przeciwko winie zawsze jest skarżeniem wyroku w całości. Warto wiedzieć, że  Sąd nie może wyjść poza zakres żądania. Jeśli skarżymy tylko co do kary to sąd będzie nas słuchał tylko co do kary i mówienie wówczas o innych błędach sądu jest pomyłką.

Odwołujący się może skarżyć jedynie rozstrzygnięcia lub ustalenia naruszające jego prawa lub szkodzące jego interesom. Ograniczenie to nie dotyczy oskarżyciela publicznego. Oskarżyciel publiczny ma prawo wnieść środek odwoławczy także na korzyść oskarżonego.

Apelację złożoną co do winy oskarżonego uważa się za zaskarżającą całość wyroku. Apelację co do kary uważa się za zwróconą przeciwko całości rozstrzygnięcia o karze i środkach karnych. W apelacji można podnosić zarzuty, które nie stanowiły lub nie mogły stanowić przedmiotu zażalenia. Oskarżyciel posiłkowy nie ma uprawnienia do zaskarżania rozstrzygnięć na korzyść oskarżonego.

Sąd odwoławczy może orzekać na niekorzyść oskarżonego, jeżeli złożono na niekorzyść tego podmiotu środek od­woławczy.

Na orzeczenie w przedmiocie kosztów służy zażalenie, jeżeli nie wniesiono apelacji. W razie wniesienia apelacji i zażalenia – zażalenie rozpoznaje sąd odwoławczy łącznie z apelacją. Termin do wniesienia zażalenia wynosi 7 dni od daty ogłoszenia postanowienia, a jeżeli ustawa nakazuje doręczenie postanowienia – od daty doręczenia. Dotyczy to również zażalenia na rozstrzygnięcie w przedmiocie kosztów lub opłat zawarte w wyroku. Jeżeli jednak odwołujący się złoży wniosek o sporządzenie na piśmie oraz doręczenie uzasadnienia wyroku, zażalenie można wnieść w terminie przewidzianym do wniesienia apelacji.

Wskazanie zarzutów stawianych wyrokowi sądu pierwszej instancji stanowi wymóg prawny, gdy wnoszący odwołanie jest np. adwokatem, prokuratorem, radca prawnym. Wskazanie zarzutów z kolei nakłada na sąd odwoławczy obowiązek rozważenia wszystkich wniosków i zarzutów wskazanych w środku odwoławczym.

Odwołujący się może podać w środku odwoławczym nowe fakty lub dowody.

Jeśli chodzi o zarzuty, jakie można stawiać rozstrzygnięciu sądu pierwszej instancji to adwokat Lublin wskazuje, że mogą to być następujące.

  1. Bezwzględne przyczyny odwoławcze czyli takie uchybienia, które sąd odwoławczy powinien uwzględnić z urzędu niezależnie od granic środka zaskarżenia, podniesionych zarzutów i wpływu na treść orzeczenia.
  2. Względne przyczyny odwoławcze, czyli orzeczenie może ulec uchyleniu lub zmianie w razie stwierdzenia:
  3. a) obrazy przepisów prawa materialnego,
  4. b) obrazy przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia,
  5. c) błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia,
  6. d) rażącej niewspółmierności kary lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego lub innego środka.

Pytanie: Czym są w skrócie poszczególne rodzaje zarzutów?

Istota zarzutu obrazy prawa procesowego polega na wskazaniu konkretnego przepisu procesowego, który został naruszony. W tym przypadku nie każda obraza prawa procesowego może stanowić podstawę zaskarżenia, a tylko taka która miała wpływ na treść orzeczenia. Obraza przepisów postępowania dotyczy nie tylko postępowania karnego, ale także innych przepisów prawa np. cywilnego, przepisów prawa międzynarodowego, jeżeli mają one odpowiednie zastosowanie w procesie karnym.

Adwokaci wskazują, że uchybienia w naruszeniu prawa procesowego może polegać na niezastosowaniu, błędnym zastosowaniu bądź niepełnym zastosowaniu jakiejś normy przez sąd. Należy przy tym wskazać, że zarzut ten może dotyczyć naruszenia wszystkich przepisów procesowych, z wyjątkiem przepisów instrukcyjnych, których naruszenie z istoty rzeczy nie może mieć wpływu na treść wyroku.

Obraza przepisów postępowania oznacza niezgodność przeprowadzonego postępowania z przepisem, niezastosowanie się do normy, lub zastosowanie się sądu do normy tylko w pewnym zakresie, lub zachowanie się wbrew zakazowi – np. przeprowadzenie dowodu w postępowaniu karnym z naruszeniem zakazu dowodowego.

Aby stwierdzić czy mamy do czynienia z zarzutem naruszenia prawa procesowego należy zwrócić uwagę na uchybienia dotyczące czynności wstępnej kontroli aktu oskarżenia, następnie należy zwrócić uwagę na uchybienia w czasie rozprawy głównej. Na koniec należy przeanalizować uchybienia w treści wyroku i jego uzasadnienia.

Zarzut w ustaleniach faktycznych może okazać się słuszny tylko wtedy, gdy sąd oparł wyrok na faktach, które nie znajdują potwierdzenia w wynikach postępowania dowodowego albo też z prawidłowo ustalonego stanu faktycznego wysnuwa wnioski niezgodne z prawidłami logicznego myślenia.

Co się tyczy zarzutu obrazy prawa materialnego, to prawnik wyjaśnia, że według ustalonych już poglądów doktryny i judykatury, może być zasadny tylko wówczas, gdy dotyczy stosowania lub niezastosowania przepisu zobowiązującego sąd do jego bezwzględnego respektowania, a nie wtedy, gdy przepis jedynie stwarzał możliwość jego zastosowania.

Z istoty zarzutu rażącej niewspółmierności kary sprowadza się do przecenienia ustalonych przez sąd okoliczności łagodzących i niedocenienia okoliczności obciążających lub odwrotnie. Zarzut oparty na tej przesłance może odnosić się zarówno do rozmiaru, jak i ukształtowania kary.


Stworzyliśmy www.prawna.eu, aby pomagać naszym odbiorcom. Mimo, że jako adwokaci prezentujemy praktyczne rozwiązania, to nie są one jednakowo skuteczne dla wszystkich. Nie powinno się z nich bezwarunkowo korzystać. Wskazówki, które udostępniamy powinny być szczegółowo analizowane, porównywane z własnym przypadkiem, ewentualnie konfrontowane z innymi i dopiero, gdy będą one przedstawiały się jako odpowiednie w danym przypadku, wprowadzane w życie.

Pamiętaj, że przeszukiwanie Internetu nie zastąpi bezpośredniej rozmowy z adwokatem i uzyskania wsparcia prawnego odnoszącego się bezpośrednio do Twojej sytuacji, tak samo jak szperanie w Internecie nie zastąpi wizyty u lekarza. Jeżeli masz problem prawny – idź do adwokata.


Adwokat Adam Bernau

tel: 500-506-506

e-mail: adam@prawna.eu

Adwokat Tomasz Mikołajczuk

tel: 505-501-543

e-mail: tomasz@prawna.eu


 

Adres siedziby Kancelarii Adwokackiej w Lublinie

ul. Radziszewskiego 8, lok. 214 (budynek kina Bajka, obok KULu i UMCS)

20-039 Lublin